Saturday, August 30, 2008

താരസ്വരൂപത്ത്തിന്റെ ഭിന്നമുഖങള്‍

.ചന്ദ്രശേഖര്‍

"ഫാന്‍സ്‌ അസോസിയേഷന്‍കാരെ കൊണ്ട് മലയാള സിനിമയ്ക്ക് ഗുണമൊന്നുമുണ്ടായിട്ടില്ല.എന്നാല്‍ താരങള്‍ക്ക് ഇവരെക്കൊണ്ട് ഗുണമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്."
-സംവിധായകന്‍ കമല്‍.

സിനിമ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭാസ്മാസുരന്മാരാണോ താരങ്ങള്‍ എന്ന് പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ചിന്തിച്ചുപോയേക്കാവുന്ന നിലയിലേക്കാണ് നമ്മുടെ സിനിമയില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എത്തുന്നത്. താരങ്ങളെ പടച്ചുവിട്ട ചലച്ചിത്രകാരന്മാര്‍തന്നെ താരങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന അവസ്ഥയുടെ പ്രത്യക്ഷീകരണമായി സംവിധായകന്‍ കമലിന്‍റെ ഈ അഭിപ്രായത്തെ കണക്കാക്കാം.താരങ്ങളെ പടച്ചുവിട്ട ചലച്ചിത്രകാരന്മാര്‍തന്നെ താരങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന അവസ്ഥയുടെ പ്രത്യക്ഷീകരണമായി സംവിധായകന്‍ കമലിന്‍റെ ഈ അഭിപ്രായത്തെകണക്കാക്കാം. താരത്തെഉള്‍പ്പെടുത്തി ഒരു സിനിമയെടുക്കാന്‍പേടിയാനെന്ന നിലയിലേക്ക് ഹിറ്റുകളുടെസംവിധായകന്‍ഷാജികൈലാസിനെപ്പോലുള്ളവര്‍പരിതപിക്കുന്നതും, ഒരു താരത്തിന്‍റെ തീയതിക്കുവേണ്ടിരണ്ടുവര്‍ഷംകാത്തിരുന്നതിന്റെ പരിഭവത്താല്‍ സിനിമാരംഗത്ത്ഒരു സംഘടനതന്നെവിഘടിച്ച്ചില്ലാതാകുന്നതും, താര പ്രതിഫലമാണ്സിനിമാനിര്മിതിയിലെഏറ്റവും വലിയസമകാലികപ്രതിസന്ധിയെന്ന പരാതികളും കേള്‍ക്കുമ്പോഴുംകാണുമ്പോഴും യഥാര്ഥത്തില്‍്നാം മറന്നു പോകുന്ന ഒന്നുണ്ട്.താരം സ്വയംസംഭവിക്കുന്നതല്ല. താരസൃഷ്ടിയില്‍ചലച്ചിത്രകാരന്‍ തൊട്ടു സാധാരണ പ്രേക്ഷകന്‍വരെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു മഹാസമൂചമുണ്ട്.

താരമെന്ന വാക്കിനു എന്തു നിര്‍വചനമാണ് കൊടുക്കേണ്ടതെന്നറിഞ്ഞുകൂടാ. തിരശ്ശിലയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു എതെങ്ങ്കിലും ഒരു പ്രവര്‍ത്തി ചെയ്തവ്ത്സ്വസാനിപ്പിച്ചശേഷവും താല്പര്യജനകവും ഭാവപ്രധാനവുമായ
രീതിയില്‍ പ്രേക്ഷക മനസ്സില്‍ തുടരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ /പുരുഷനെ ആണ് താരമെന്ന് വിളിക്കുന്നതെന്ന് സത്യജിത്ത്
റായി നമ്മുടെ സിനിമ അവരുടെ സിനിമയില്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു സീനില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുപോകുന്ന അഭിനേതാവിനെ മുതല്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ പ്രതിഫലം പറ്റുന്ന പ്രഫഷണല്‍ നടിനടന്മാരെ വരെ റായി ഈ നിര്‍വചനത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്നു.

താരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുന്നത്

1909 വരെയുള്ള സിനിമാചരിത്രത്തില്‍ താരത്തിനു പിന്നണിയിലായിരുന്നു ഇരിപ്പിടം. തങ്ങള്‍ സ്ക്രീനില്‍
കണ്ട ഹൃദയത്തോടടുപ്പിച്ച അഭിനേതാക്കള്‍ ആരെന്നോ എന്തെന്നോ അന്നോളം പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് അജ്ഞാതമായിരുന്നു. ക്രെഡിറ്റ് ലൈനില്‍ സ്രഷ്ടാക്കള്‍ക്കൊപ്പം, അഭിനേതാക്കളുടെ കു‌ടി പേര്‍ പ്രസിദ്ധം
ചെയ്യുന്നതോടെയാണ് സിനിമയില്‍ താരവ്യവസ്ഥയുടെ നാമ്പ് മുളയ്ക്കുന്നതെന്ന് ചലച്ചിത്ര ഗവേഷകന്‍ റിച്ചാര്ഡ്
ഡിക്കോര്ഡവോ സ്ഥാപിച്ചു. ഫ്രഞ്ച് സിനിമയാണ്, മറ്റ് പലതിലുംഎന്നോണം സിനിമയിലെ താരവ്യവസ്ഥയുടെ വിപണനമൂല്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആദ്യം ലോകത്തിനു മുന്നില്‍ കാട്ടിത്തന്നത്. സിനിമയുടെ വിപണനത്തിലും വ്യാപനത്തിലും താരമൂല്യം ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കാമേന്ന ഈ തിരിച്ചറിവിനെ ഹോളിവുഡ് ഏറെ ചൂഷണവിധേയമാക്കി. സ്റ്റുഡിയോയുടെ പേരില്‍ മാത്രം അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ചലച്ചിത്ര സൃഷ്ടികള്‍ക്ക്, അവയിലെ താരസാന്നിദ്ധ്യം അധികമൂല്യം നല്‍കുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ താരമൂല്യം നേടിയ ആദ്യത്തെ അഭിനേതാവ് 1910 ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ ബയോഗ്രാഫ് ഗേളിലെ നായിക ഫ്ലോറന്‍സ് ലോറന്‍സ് ആയിരുന്നു. പിന്നീട്, ഹോളിവുഡ് ലിറ്റില്‍ മേരി എന്ന ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിച്ച മേരി പിക്ഫോര്ഡ് ആദ്യത്തെ സൂപ്പര്‍ താരമായി.click here to read more

Thursday, August 21, 2008

ഭാഷാപോഷിണി

ബ്രുഹദ് സ്വഭാവം കൊണ്ട് ആരും സമീപിക്കാന്‍ മടിക്കുന്ന
ഒരു വിഷയത്തെയാണ് .ചന്ദ്രശേഖര്‍ ഗവേഷണത്തിനായി തെരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്. മിഴിവാര്‍ന്ന ദൃശ്യമാധ്യമപഠനം രീതി കൊണ്ടും സമീപനം കൊണ്ടും നമ്മുടെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ അര്‍ഹിക്കുന്നു.
ഭാഷാപോഷിണി, ലക്കം 3, പുസ്തകം 32, പേജ് 80

Wednesday, August 20, 2008

Sahityajalakam on Kairali TV

Watch out the interview with A.Chandrasekhar which appeared on Sunday the 10th August 2008 on Sahitya jalakam progamme in Kairali TV. Clipping of the Book Review and interview by Dr.Mini Nair can be viewed by clicking the following link



Tuesday, August 19, 2008

Time-tested frames

Journalist and critic A Chandrasekhar's new book offers a profound insight into the part-tyrannical, part-romantic hold of time on filmmakers

B.Sreejan
b-sreejan@epmltd.com
The best feature of the book "When time ticks in the shores of Consciousness" is the pain undertaken by the author to patiently dissect a number of major films and identify the influence of time in the realisation of a film project. Comparisons linking the master cinematographers and the present day realities in television and cinema are beautifully woven into the book. Like the subject it handles, the book offers a little complex reading. But with a right mix of film, television, Fm radio and extract from screen plays the author tries to ease the effort of the reader.

The New Indian Express, Expresso suppliment, Thiruvananthapuram, Wednesday, the 20th August 2008, Page 4

സമയതീരങ്ങളിലെ അഭ്രജാലകങ്ങള്‍


ബൈജു ചന്ദ്രന്‍

കാലം എന്ന സമസ്യയുമായി സകലകലകളും അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നൃത്തം കാലത്തിലെ ചലനരൂപവും സംഗീതം ശബ്ദരൂപവും നാടകം ക്രിയാരൂപവുമാകുമ്പോള്‍ ചലച്ചിത്രം കാലത്തില്‍ കൊത്തിയെടുത്ത ദൃശ്യരൂപമാവുന്നു.അനാദിമധ്യാന്തരൂപിയായ കാലത്തിന്റെ-സമയത്തിന്റെ ചലച്ചിത്രകലയിലെ നിതാന്തസാന്നിദ്ധ്യത്തെയും ഇടപെടലുകളെയും സൂക്ഷ്മവിശകലനത്തിനു വിധേയമാക്കുകയാണ് എ.ചന്ദ്രശേഖര്‍ രചിച്ച ബോധതീരങ്ങളില്‍ കാലം മിടിക്കുമ്പോള്‍. സിനിമയിലെ കാലപ്രവാഹത്തിലൂടെ കരുതലോടെയാണെങ്കിലും ആയാസരഹിതമായി തുഴഞ്ഞുപോകുമ്പോള്‍ കണ്ണില്‍പ്പെടുന്ന പവിഴപ്പുറ്റുകളെയും പാറക്കെട്ടുകളെയും അപൂര്‍വജീവജാലങ്ങളെയുമൊക്കെ ചന്ദ്രശേഖര്‍ അതിസമീപദൃശ്യങ്ങളായിത്തന്നെ കാണിച്ചുതരുന്നുണ്ട്.
കാലത്തിലൂടെ കാലം കൊണ്ട് കാലത്താലെഴുതുന്ന കലാസൃഷ്ടിയായ സിനിമയില്‍ കാലം നിമിത്തവും പശ്ചാത്തലവും പ്രമേയവും പ്രധാനകഥാപാത്രവുമായി തീരുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് സിന്തങ്ങളുടെയും പ്രത്യക്ഷോദാഹരണങ്ങളുടെയും പിന്‍ബലത്തോടെ ചന്ദ്രശേഖര്‍ സമര്‍ത്ഥിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ലക്ഷണമൊത്ത ആധികാരിക ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൈവരിക്കുന്നുണ്ട്. പഠനവിഷയത്തിന്റെ പരപ്പില്‍ നീന്തിത്തുടിക്കുമ്പോള്‍ത്തന്നെ ആഴങ്ങളിലേക്കിറങ്ങിച്ചെന്ന്, സിനിമയുടെ സകല ഊടുവഴികളിലും ഗുഹാമുഖങ്ങളിലും കയറിയിറങ്ങി മൗലികവും പുതുമയാര്‍ന്നതുമായ പല കണ്ടെത്തലുകളും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു എന്നതാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത.
ആധുനിക മാധ്യമകാലത്ത് ഏറ്റവും വിലപിടിച്ച ചരക്കായി സമയമെങ്ങനെ മാറി എന്ന അന്വേഷണത്തിലാരംഭിക്കുന്ന ബോധതീരങ്ങളില്‍... പത്തു ഖണ്ഡങ്ങളിലൂടെയാണ് പൂര്‍ണമാവുന്നത്. ചലച്ചിത്രകലയുടെ ആഖ്യാനവഴികളിലും പ്രമേയസ്വീകരണത്തിലും കാലാകാലങ്ങളിലുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ചരിത്രത്തോടു നീതിപുലര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്നുകൂടി അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. കാലത്തെ വരുതിയില്‍ നിര്‍ത്താനും മാറ്റിമറിച്ച് ദൃശ്യശില്‍പങ്ങളുണ്ടാക്കാനുമുതകുന്ന പ്രധാന പണിയായുധമായി കട്ട് പരിണമിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പരിശോധിക്കുന്നു കാലത്തിന്റെ തിരുമുറിവ്  ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ സാങ്കേതികവും സൗന്ദര്യാത്മകവുമായ തലങ്ങളിലേക്ക് പ്രകാശം ചൊരിയുന്ന ഖണ്ഡമാണ്. വിശ്വോത്തര ചലച്ചിത്രകാരന്മാരും മലയാളത്തിന്റെ മുന്‍നിര സംവിധായകരുമൊക്കെ കാലത്തെ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ പ്രകടമാക്കുന്ന വൈരുദ്ധ്യവും വൈദഗ്ധ്യവും താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. നിറപ്പകിട്ടുകൊണ്ടു കാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള കാലത്തിന്റെ കളര്‍ക്കോഡ് എന്ന ഖണ്ഡവും ശബ്ദത്തിന്റെ അദൃശ്യസാന്നിദ്ധ്യമുപയോഗിച്ചു കാലത്തെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സമയത്തിന്റെ നിലവിളികളും മര്‍മ്മരങ്ങളും എന്ന അദ്ധ്യായവും മൗലികതയിലും വിശകലനസാമര്‍ത്ഥ്യത്തിലും വേറിട്ടുനില്‍ക്കുന്നു. കാലം കാലത്തെ തടവിലാക്കുന്ന ഡോക്യുമെന്ററികളും പരസ്യചിത്രങ്ങളും പതിറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ കണ്ടുപരിചയിച്ച സിനിമാറ്റിക് ടൈമിനെ അട്ടിമറിക്കുന്ന ടെലിവിഷന്‍ പരസരവും സൂക്ഷ്മമമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആധുനിക സിനിമയുടെ സമയപരിചരണവും വിമര്‍ശനവിധേയമാവുന്നു. ചരിത്രത്തിന്റെ ദശാസന്ധികളില്‍ നിന്നും ജീവിതയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും മുഖം തിരിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന സമകാലിക മലയാള സിനിമ അതിന്റെ ആഴമില്ലായ്മയുടെയും അന്തസ്സാരശൂന്യതയുടെയും പേരില്‍ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടാന്‍ ഈ കാലവിചാരം നിമിത്തമാവുന്നുണ്ടെന്നത് ആഹഌദകരമാണ്. ആവിഷ്‌കരണശൈലിയില്‍ ആധുനികമാവുമ്പോള്‍ത്തന്നെ പ്രമേയകല്‍പനയില്‍ കാലബോധം നഷ്ടമാവുന്ന മുഖ്യധാരാ മലയാളസിനിമയെ പാപബോധമില്ലാത്ത സമയം എന്ന അദ്ധ്യായത്തില്‍ ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെയാണു പരാമര്‍ശിച്ചിരിക്കുന്നത്. സമാനപ്രമേയങ്ങളവതരിപ്പിച്ച മുഖ്യധാരാ-സമാന്തര ചിത്രങ്ങളുടെ താരതമ്യപഠനം അതിന്റെ മൗലികസ്വഭാവം കൊണ്ട് അഭിനന്ദനമര്‍ഹിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ വെറുതേ വീണ്ടെടുക്കുന്ന കാലം എന്ന അദ്ധ്യായത്തില്‍ രണ്ടും മൂന്നും ഭാഗങ്ങളുണ്ടാവുന്ന ചിത്രങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അതിലെ മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്കു കാലാന്തരത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്ന-അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്ന സ്വഭാവപരിണാമങ്ങളെ കുറേക്കൂട സൂക്ഷ്മമായി വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ബാഹ്യരൂപത്തെ മാത്രമല്ല, ആന്തരിക സ്വഭാവഘടനയെ വരെ മാറ്റിമറിക്കാന്‍ ശേഷിയുള്ളതാണല്ലോ അപ്രതീക്ഷിതമായ കാലപ്രവാഹം. മലയാളത്തിലാദ്യമായി രണ്ടാംഭാഗമുണ്ടായ അശ്വമേധം എന്ന ചിത്രത്തിലെ നായകനായ മോഹനന്‍ തുടര്‍ന്നുള്ള ശരശയ്യയില്‍ പ്രധാനവില്ലനായി മാറുന്നതും ആ കഥാപാത്രത്തെ പ്രേംനസീറില്‍ നിന്ന് ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടി ഏറ്റെടുക്കുന്നതും കൗതുകകരമായ സംഗതികളല്ലേ? തിരക്കേറിയ ഒരു മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ഇത്തരമൊരു ഗ്രന്ഥരചനയിലേര്‍പ്പെടുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്ന ചില്ലറ അനവധാനതകള്‍ വേറെ ചിലതും ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കാവ്യമേള(1965)യും ചിത്രമേള(1967)യും പാക്കേജായി പുറത്തിറങ്ങിയെന്നുള്ള നിസ്സാരതെറ്റുകളെ നോട്ടപ്പിശകുകളായി കാണാം. എന്നാല്‍ സ്വയംവരത്തിലെ നായകന്‍ റെയില്‍പ്പാളത്തില്‍ ജീവിതമവസാനിപ്പിച്ചെന്നുള്ള പരാമര്‍ശവും നിര്‍മാല്യത്തില്‍ വെളിച്ചപ്പാടിന്റെ നാടുവിട്ടുപോയ മകനെ അനന്തരവനാക്കിയതും ആ ചിത്രങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാക്കളായ വലിയ ചലച്ചിത്രകാരന്മാരുടെ പാത്രകല്‍പനയെത്തന്നെ തകിടംമറിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള അബദ്ധങ്ങളായിപ്പോയി. അതുപോലെതന്നെ ചലച്ചിത്രപ്രേമികള്‍ക്കെന്നപോലെ സാധാരണക്കാര്‍ക്കും താല്‍പര്യം തോന്നിക്കേണ്ട ഇത്തരമൊരു പുസ്തകത്തിന് കുറച്ചുകൂടി അര്‍ത്ഥവത്തും സംവേദനക്ഷമവുമായ പുറംചട്ടയാകാമായിരുന്നു എന്നുകൂടി പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ.
സുഘടിതവും യുക്തിഭദ്രവും സമഗ്രവുമായ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ രചനയ്ക്ക് ചന്ദ്രശേഖറിനു സഹായമായിത്തീര്‍ന്നത് തീര്‍ച്ചയായും വ്യത്യസ്ത മാധ്യമങ്ങളില്‍നിന്ന് (പത്രം, ചലച്ചിത്രമാസിക, ടെലിവിഷന്‍, വെബ്ബ്) ആര്‍ജിച്ച അനുഭവസമ്പന്നതയായിരിക്കണം. സിനിമയെയും കാലത്തെയും കുറിച്ചു മലയാളത്തിലുണ്ടായ പഠനഗ്രന്ഥം എന്ന പ്രത്യേകതയ്ക്കു പുറമേ ലോകസിനിമയുടെ പശ്ചാത്തലതത്തില്‍ മികച്ച ഇന്ത്യന്‍-മലയാള സിനിമകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ മുഖ്യധാരാ മലയാളസിനിമകളെക്കൂടി ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്തിയതിനും ചന്ദ്രശേഖര്‍ അഭിനന്ദനമര്‍ഹിക്കുന്നു.
നീന്തിത്തുടിക്കുമ്പോള്‍ത്തന്നെ ആഴങ്ങളിളിരങ്ങിച്ചെന്നു സിനിമയുടെ സകല ഉ‌ടുവഴികളിലും ഗുഹാമുഖങ്ങളിലും കയറി ഇറങ്ങി മൌലികവും പുതുമയാര്ന്നതുമായ പല കണ്ടെത്തലുകളും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു എന്നതാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്‍റെ സവിശേഷത.സിനിമയില്‍ കാലം നിമിത്തവും പശ്ചാത്തലവും പ്രമേയവും പ്രധാന കഥാപാത്രവുമായിത്തീരുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെയും പ്രത്യക്ഷ ഉദാഹരണങ്ങളുടെയും പിന്‍ബലത്തോടെ ചന്ദ്രശേഖര്‍ സമര്ഥിക്കുമ്പോള് ഒരു ലക്ഷണമൊത്ത ആധികാരിക ഗ്രന്ഥത്തിന്ടെ സ്വഭാവം കൈവരിക്കുന്നുന്ട്.സിനിമയെയും കാലത്തെയും കുറിച്ച് മലയാളത്തിലുണ്ടായ പഠന ഗ്രന്ഥം എന്ന പ്രത്യേകതയ്ക്ക് പുറമെ ലോകസിനിമയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ മികച്ച ഇന്ത്യന്‍-മലയാള സിനിമകളുടെ കൂട്ടത്തില് മുഖ്യധാരാ മലയാള സിനിമയെക്കുടി ചേര്ത്തു നിര്ത്തിയത്തിനും ചന്ദ്രശേഖര്‍ അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നു.


സമകാലിക മലയാളം വാരിക, പുസ്തകം 12, ലക്കം 14, പേജ് 82

Monday, August 18, 2008

നാന സിനിമാ വാരിക

ലോകസിനിമയിലെ രാജശില്‍പികള്‍ കാലത്തെ സമര്ഥമായി ഉപയോഗിച്ച് ചെതോതരങ്ങലായ കലാശില്പങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തവര്‍ ആണ്. ബോധതീരങ്ങളില്‍ കാലം മിടിക്കുംപോള്‍ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ ചന്ദ്രശേഖര്‍ കാലത്തെ വിവിധങ്ങളായ കള്ളികളില്‍ അടയാളപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു ശ്രമമാണ് നടത്തിയിരിക്കുന്നത്. മൌലികത കൊണ്ടും ആവിഷ്ക്കാരത്തിലെ പുതുമകൊണ്ടും ഈ ഗ്രന്ഥം വേറിട്ട്‌ നില്ക്കുന്നു.

നാന , പുസ്തകം 36, ലക്കം 43, പേജ് 35

സിനിമാ മംഗളം

ബിനു കുമാര്‍ ഇളമാട്
ദൃശ്യ ഭാഷയുടെ ചമല്ക്കാരസൌഭഗതയില് കാലം അതിവിശാലമായ സര്‍ഗസംവദങ്ങള്‍ സാധ്യമാക്കുന്ന ലോകക്കാഴ്ച്ചകളിലെയ്ക്ക് ഈ പുസ്തകം വായനക്കാരനെ കൈപിടിച്ചു നടത്തുന്നു. കാലം ദൃശ്യ സമ്വേദനന്ഗില് സൃഷ്ടിച്ച്ചുവരുന്ന പ്രഹേളികകെയുമ് സന്നിഗ്ദ്ധതകളെയും പുനരാവിഷ്കരിക്കാന്‍ ലളിതവും രിജിവുമായ ആഖ്യാന തന്ത്രമാണ് എ .ചന്ദ്രശേഖര്‍ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. സിനിമയുടെ വ്യാകരണ പരതയില്‍ അത്ര പരിചിതമല്ലാത്ത ഈ അന്വേഷണ ശൈലിയെ പരിചയപ്പെടുത്തിയതില്‍ ഗ്രന്ഥകാരന്‍ അഭിമാനിക്കാം
സിനിമാ മംഗളം , പുസ്തകം 12, ലക്കം 34, പേജ് 46

Friday, August 08, 2008

പുസ്തകപ്പച്ച

ലച്ചിത്രങ്ങളെ കാലവുമായി ചേര്ത്തുവച്ച് പഠന വിധേയമാക്കുന്ന വ്യത്യസ്തമായ ലേഖനങ്ങള്‍. ''തെന്നിമാറുന്ന ഒരുപിടി കാലങ്ങളെ വരുതിയില്‍ നിര്‍ത്താനും വായനക്കാരുമായി പുതിയൊരു കാലത്തെ സൃഷ്ടിക്കാനും'' ഗ്രന്ഥകാരന് കഴിയുന്നുവെന്ന് അവതാരികാകാരനായ മധു ഇരവന്കര.
പച്ചക്കുതിര , ലക്കം 1പുസ്തകം5 പേജ് 63

മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്

വിവിധ കാലങ്ങളില്‍ ദൃശ്യകാഴ്ച്ചയിലും ഭാഷയിലും വരുന്ന മാറ്റങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന പഠന ലേഖനങ്ങളുടെ സമാഹാരം. മാസ്റ്റേഴ്സ് ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന കാലസംകേതങ്ങളെ ലോകസിനിമയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ മലയാള സിനിമയിലേക്ക് സംക്രമിപ്പിക്കുന്നു. ചലച്ചിത്രത്തിലെ കാലം ആദ്യമായാണ് മലയാളത്തില്‍ ഒരു മാധ്യമ പ്രവര്ത്തകനാല്‍ ഗവേഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.
മാത്രുഭു‌മി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്, ലക്കം 23 പുസ്തകം 86പേജ് 83

Monday, July 21, 2008

വെബ് ലോകം ഡോട്ട് കോം പറയുന്നു

മയം കളയാന്‍ സിനിമ കാണുന്നവര്‍ക്ക്‌ വേണ്ടിയല്ല, സിനിമയില്‍ സമയം കളയാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക്‌ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്‌ ‘ബോധതീരങ്ങളില്‍ കാലം മിടിക്കുമ്പോള്‍’. സിനിമമാധ്യമത്തെ അടുത്തറിയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കും വായനക്കാര്‍ക്കും ഒരു കൈപുസ്‌തകം.

വെബ് ലോകം ഡോട്ട് കോം

http://malayalam.webdunia.com/miscellaneous/literature/bookreview/0807/21/1080721066_1.htm

Friday, July 18, 2008

ഇന്ദുലേഖ ഡോട്ട് കോം

ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് സിനിമയിലെ, കാലം; അതിസങ്കീര്‍ണവും മലയാളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അചുംബിതവുമായ ഈ വിഷയമാണ് ‘ബോധതീരങ്ങളില്‍ കാലം മിടിക്കുമ്പോള്‍’ എന്ന പഠനഗ്രന്ഥത്തില്‍ എ ചന്ദ്രശേഖര്‍ ഇഴ കീറി പരിശോധിക്കുന്നത്. ക്ലാസിക് ചലച്ചിത്രങ്ങള്‍ മുതല്‍ കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന വേഗത്തില്‍ തീരുന്ന പരസ്യചിത്രങ്ങളും ടെലിവിഷന്‍ വാര്‍ത്താ ക്ലിപ്പിങ്ങുകളും വരെ ചന്ദ്രശേഖറിന്റെ സൂക്ഷ്‌മദൃഷ്‌ടിയില്‍ പെടുന്നുണ്ട്. ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളെയും മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനത്തെയും ഗൌരവത്തോടെ കാണുന്നവരെല്ലാം വായിച്ചിരിക്കേണ്ട പുസ്തകം.
http://indulekha.com/
http://indulekha.com/malayalambooks/2008/07/bodhatheerangalil-kalam-midikkumbol.html
u

Saturday, May 10, 2008

പുതിയ പുസ്തകം അണിയറയില്‍

വര്‍ഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു പുതിയ പുസ്തകത്തിന്റെ ണിപ്പുരയിലാണ് ഞാന്‍. സിനിമയിലെ കാലം എന്ന എന്റെ ഇഷ്ട വിഷയത്തില്‍ ഒരു ചെറിയ ഉദ്യമം. ബോധതീരങ്ങളില്‍ കാലം മിടിക്കുമ്പോള്‍ രയിന്പോ ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്.മധു ഇറവങ്കരയുറെ അവതാരിക. മഹേഷ് വെട്ടിയാറിന്റെ മുഖചിത്രം.

Wednesday, January 30, 2008

Best Citizen Journalist

Amrita TV which has been innovating with new formats and programmes is launching a show which can be considered a unique First in television. This is the reality show, Best Citizen Journalist, which is one more example of the channel’s commitment to find, nurture and develop talent. This programme is not about showcasing professional journalists; it is about nurturing people with aspirations in the field of journalism, who are otherwise in different occupations and vocations. The contestants will be judged by analyzing their ability to gather and present human interest stories along with other specific assignments. Best Citizen Journalist will be telecast five days a week, Monday through Friday at primetime. The new reality TV programme will feature a mix of indoor and outdoor filming with an emphasis on location stories.Guiding our aspirants will be a jury comprising experts in the field with veteran TV journalist and current chairman of Asian College of Journalism, Chennai Mr. Sashi Kumar as Chief of the Jury panel. The panel will also have eminent people from the media.Response to the auditions of Best Citizen Journalist was quite enthusiastic with over 1000 SMS registrations. After a three-tier short listing process which included a camera test, review of topical stories submitted by them ,and an intensive workshop, finally 15 contestants made it to the grade to participate in the show . The 15 participants have completed a grooming session that consisted of the basics involved in news production, editing, visual language creation, and sorting news values.Among the finalists, there is an almost equal number of young men and women hailing from North, Central and South Kerala within the 20 to 30 years age-range.The contestants come from all walks of life: one is a social worker, one is a freelance trainer, another dentist and there is even a practitioner of naturopathic health care

Friday, December 14, 2007

കാഴ്ചയുടെ വെളിവ്, ഭാഷയുടെയും

ലച്ചിത്ര നിരൂപണങ്ങളും കാഴ്ചയുടെ സൌന്ദര്യ ശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളും മലയാളത്തില്‍ ശൈശവം വിട്ടു വളര്‍ന്നിട്ടില്ല. വിദേശ ദര്‍ശന സംഹിതകളുടെ കണ്ണടയിലു‌ടെ വിദേശി അളവുകൊലുകള്‍ വച്ചുള്ള അത്തരം പഠനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ തനിമാലയാലത്ത്തിന്റെ നിറവും ഗുണവും, മലയാളിത്തം നിറഞ്ഞ കാഴ്ചയുടെ വെളിപാടുകളും കാട്ടിത്തരികയാണ് നീലന്‍, തന്റെ കാഴ്ചയുടെ വെളിവ് എണ്ണ ചെറു പുസ്തകത്ത്തിലു‌ടെ.സിനിമയുടെ ഭാഷയേപ്പടിയുള്ള മൌലികവും തനതുമായ കണ്ടെത്തലുകളും നിരീക്ഷണങ്ങളും കവിത പോലെ തെളിവാര്‍ന്ന മലയാളത്തില്‍... അങ്ങനെ ഒരേസമയം ഈ പുസ്തകം സിനിമയുടെ ഭാഷയിലേക്കും ഭാഷയിലെ വെളിവിലെക്കും നമ്മുടെ കണ്ണ് തുറപ്പിക്കുന്നു.മാറുന്ന സിനിമാ എഴുത്തിനെ അല്ലെന്കില്‍ മാറേണ്ട എഴുത്തിനെ നീലന്‍ നമുക്കു കാണിച്ചു തരുന്നു.

My impressions on IFFK 2007


Here are my views on the movies that had been included and those won awards in the recently concluded International Film Festival of Kerala (IFFK) 2007. To me, personally, it was higly dissappointing festival. Not because of its orgnaisation, but because of the quality of the content of the films included. Again it was not because of the organisers' failure, but because of the degeneration of subjects and ideas all over.But for 10+4, I have watched all the films that won the awards in IFFK. But unfortunately none of them appealed to me as extra ordinary.XXY is nothing but the other side of an old Hollywood oscar winner-Boys Dont Cry.Bliss is as old as our Padmarajan-Bharatan era. 10+4 is again a sequel to a master piece.Getting Home is the most appealing amongst them, which is nothing but a Satyan Anthikkad kind of movie. Turtle Family is thematically nothing greater (to be more precise greater than or equal to) Elipathayam.Only Sleep walking Land and movies like Lives of Others did appeal this year apart from the Masters'. Films of Jafar Panahi and some films in disguised names like Surrogate Mother (People who have watched films in the 88 Trivandrum Filmotsav might havent forgotten the Korean masterpiece Surrogate woman)were also old. There is nothing in watching good old movies again and again. But it is quite disgusting to realise that nothing new is coming from the new brew. When I Shared this with some of my friends, they accussed me of being sceptical and cynical. Maybe. But this IFFK is an eye opener to me that content wise degeneration is an Universal phenomenon and people are concerned only about the form, which is very well reflected in this years' signature film itself.

Thursday, November 29, 2007

Jaishree Mishra's new book-RANI

R enowned Indian-English writer Jaishree Mishra's new work of fiction titled RANI, is published by Penguin India Limited . It is a novel based on Rani Lakshmi Bhai or Chittor. Jaishree's previous works like Ancient Promises, Accident Like Love and Mariage, Afterwards were hit worldwide. Her novel series Ancient Promises and Afterwards were translated to Malayalam by noted writer Priya As titled Janmandara Vagdanangal and Shesham.For more details http://www.penguinbooksindia.com/Bookdetail.aspx?bookId=6862

Sunday, September 02, 2007

ഞാനും മലയാളിയാവുന്നു

സ്നേഹിതരേ, അങ്ങനെ ഒടുവില്‍ ഞാനും മലയാളത്തിന്‍റ്‍റെ ബ്ളൊഗുലകത്തില്‍ എത്തപ്പെട്ടു. എനിക്കീ ബ്ളോഗ്, സിനിമയെയും സാഹിത്യത്തെയും പറ്‍റിയുള്ള ഗൌരവമുള്ള കൊടുക്കല്‍ വാങ്ങലുകള്‍ നടക്കുന്ന ഇടത്താവളമാക്കണമെന്നാഗ്രഹമുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ സഹായമുണ്ടെങ്കിലേ അതു സാധ്യമാകൂ.

Saturday, November 19, 2005

Jaishree Mishra Talks...


Complete text of the exclusive interview that Mrs.Jaishree Mishra has given me for Kannyaka Onam Special through internet.
  1. Jaishree, can you update us about your current life and activities there abroad? Though we know you as a writer, our readers know little about you as a person. So kind of you, if you could throw some light upon your family too. Something more about your husband, Rohini, your work etc.

At the moment, I am working as a film censor at the British Board of Film Classification. It’s a job that keeps me quite busy so I have to snatch time to write between that as well as my duties as a wife and mother. I live in London with my husband (his nickname is Dicky). Our daughter, Rohini, has moved to live in a residential college since leaving school but comes to us at the weekends. She’s now 22 and as independent as it is possible to be, given her special needs.

  1. How was your childhood and teenage in Kerala? Can you just enlighten us upon that.

My childhood and teenage years were spent mostly in Delhi, although we traveled down to Kerala during the holidays every year. I went to actually live in Kerala when I first got married as a nineteen year old. These days I make one or two short trips a year to see my mother and other relations in Trivandrum. She moved there after my father passed away 20 years ago.

  1. What made you pen ‘Ancient Promises’?

Joblessness. I’d had to leave my job at the BBC when I was put on the breakfast shift – a news reporting job that involved having to leave the house at 5am to be at the news desk for 6. Since Rohini needed help to get bathed and ready for school in the mornings, this was impossible for me to carry on with. Stuck at home and feeling utterly bored and useless, I started to write a kind of memoir that then grew into the book.

  1. When did you discover yourself as a writer?

I’ve always liked to write. Even as a child, the only homework I used to enjoy was essay writing and I was the only one amongst all my friends who used to write copious letters while on holiday, even if they were never replied to. My first ‘novel’ was written when I was about 10, a pompous little tragedy that was called ‘And the World Marched On’, the title almost definitely stolen from somewhere. But I guess I only took myself seriously as a writer once ‘Ancient Promises’ got published although, even now, there are days when I feel like a bit of an imposter in the literary world. Perhaps when I have a really impressive corpus of work (I count 6 as impressive, so I’m nearly there) and I have the luxury of doing it as a full-time job, I will feel more able to describe myself as a ‘writer’.

  1. You have a strong pedigree, a tradition to boast as a writer. How far did your relationship with the legendary Thakazhi helped you in formating/moulding you as a literary person.

I used to hero-worship Thakazhi Amavan as a kid, seeing him as the only grown-up who did the kind of job I would like to do someday. Whenever he came to Delhi for a seminar or function, the house would suddenly be full of his fans and other well-known writers, such as O.V. Vijayan. An atmosphere would prevail that was completely different to that of my parents’ normal Air Force one. Hanging around the edges of the animated literary or political conversations that always surrounded Thakazhy Amavan, I used to feel as though I were getting a glimpse into some exalted world that was a world away from my mundane one.

When a short story that I wrote as a thirteen year old was published in the Deccan Herald, my father posted a clipping to Amavan who wrote back with the first bit of literary criticism I was to receive. He was a model critic, appreciative but also constructive in his criticism. He picked out one of my descriptions to particularly praise - that of a small girl whose only clean part was the thumb that emerged from her mouth - leaving me with an early, very important lesson in how small observations can serve to present a wealth of information.

  1. Why did you attempt to write a Novel itself for the first time?

Possibly because novels are the genre I most enjoy reading. Perhaps one day, I will try non-fiction or some other form, who knows.

  1. Attempting an Autobiographical Novel-that too revealing some most personal experiences from the life-Dont you ever think of its social consequences?

When I started ‘Ancient Promises’, it was a memoir being written a bit like a long explanatory note to Dicky, my husband, who I felt had never completely understood some of the decisions I had made as a teenager that had affected his life too. It was a private endeavour and I never dreamt at that point that it would ever get published. But, when the manuscript had grown to full-length and an agent was interested in selling it, I obviously panicked at the thought of having something so personal out in the public realm. At that point, I started to ‘fictionalise’ as much of it as was possible without losing the essence of the story and the final result was ‘Ancient Promises’. Thinking about readers and ‘social consequences’ comes only when a writer is assured of being published and, even then, I believe that the best fiction emerges when authors are only trying to tell a story and do not carry any grander agendas in mind.

  1. How did your daughter Rohini respond or react to the novel? Did she know that she too was one of the characters in it?

She recognises my name on the book jackets and her own on the acknowledgements page but I don’t think she really understands what I write about. She certainly knows that I’m writing books when I sit for long boring hours in front of the computer – which really annoys her sometimes. The only bit of the whole thing she’s really interested in are the book launches – which she eagerly looks forward to, calling them ‘book lunches’ as the food served is the most important part to her!

  1. The Novel had in it some strong critical view points against the so called arranged marriages in India. Weren’t you worried about how the Indian/Kerala Community would react to it or accept it?

I completely disagree with that analysis. Far from setting out to rubbish the arranged marriage system, I go to great lengths in ‘Ancient Promises’ to explain how well the system worked for most people in Janu’s immediate circle – her parents, grandparents, uncles – which is why she herself succumbs to it so hopefully. The fact that it did not work for her was down to all sorts of other factors that the book attempts to explain, both on a practical and philosophical level.

Having said that, I was anxious about the reaction I thought I may get from Kerala readers in my presentation of life in its upper social circles as being sometimes not the most conducive to women’s freedom and emancipation. Consequently, I was both surprised and relieved when I received so much positive endorsement of that view from different quarters – from critics and ordinary readers. The only way a society can progress and improve is when it is willing to be self-critical, rather than hang onto false notions of its own greatness. Too often, I had heard fellow Malayalis praise our home state for its hundred percent literacy rates and the many other statistics we share with the developed world and - while I too take great pride in those facts - it seemed doubly sad that, despite them, we still allowed deep-seated conservatism and orthodoxies to keep women from achieving their full potential. Nothing could have delighted me more than suddenly realising that there were enough Malayalis (home-grown and of the diaspora) who felt the same way as me and who seemed to appreciate my honesty.

  1. Ancient Promises has a philosophical touch in its nomenclature. What prompted you to select such a name to your first work.

It’s not just in the name - that philosophical thread runs all through the book and was essentially Janu’s way of understanding and coming to terms with the birth of her child and her broken marriage.

  1. Why did you resort to a Male point of view in narrating the sequel? As against Janu, you have made the Male counterpart, the protagonist of ‘Afterwards’. Why is it so?

‘Afterwards’ is not quite a sequel but I realise that to a lot of people it felt like one. The male point of view was a deliberate effort on my part to try something different. As I said earlier, I’m still discovering and experimenting as a writer and enjoying every minute of it. My second book was a comedy of manners, the one I’m writing now is an historical novel. Heaven knows what will come next!

  1. Priya A.S in her forward in Janmandhara vagdanangal has referred to your college days. Who were and are your most intimate friends? Do you still have such relationships in Kerala?

Yes, Priya and I first met at Prof. Madhukar Rao’s MA tutorials. It was a time in my life when I was quite deeply unhappy but, up in that little ‘Bamboo House’ on the roof of Prof MR’s house, was a lot of laughter and fun that helped me face other things. My closest friends are still my old schoolmates in Delhi – we’ve stayed in touch over the years, through thick and thin. Obviously, my life in England has brought many new friends too but I suppose it will always be difficult to form a very deep bond with people who have not known you since you were a gawky teenager, making the same mistakes as you.

  1. Among the two translations, Janmandara Vagdanangal and Shesham, which is your favourite and why?

That’s a very difficult question – a bit like asking a mother to decide which of her two children she likes better! I got very lucky, both times around, to have DeeCee Books find such excellent, skilled and dedicated translators for my books and I feel absolutely terrible that my Malayalam is not good enough for me to be able to read for myself what I am told by other people are very good translations.

  1. Have you ever regretted being a woman?

The kind of life I lead now has no room for that kind of regret but, purely on practical grounds, it’s still a thought I might occasionally entertain, such as when I feel unsafe walking alone down a dark street.

However, when I was younger and living in Kerala, I spent considerable time dwelling on that regret, imagining that, as a boy, I would have had better opportunities to fulfil my potential and less pressure to conform. It seemed unfair somehow (as Janu says in the book too) that abstruse things like family honour have to be carried on the shoulders of daughters, rather than sons. Arundhati Roy’s ‘GoST’ also deals with that socially accepted inequality when she describes the old matriarch Mammachi’s willingness to understand and accept Chacko’s ‘male needs’ but not, of course, her daughter’s.

  1. What is your view point of Women empowerment and Womens liberation?

Women all over the world have a long way to go before we can consider ourselves equal partners to men. We not just lack the same opportunities that men have, we struggle to cope when we do have them because of on-going social expectations that we will be the nurturers and carers and home-makers as well. There’s nothing wrong with that, of course, for women who do choose to make that their vocation but I know too many working women, even in the West, who - despite being equal earning members - put immense pressure on themselves to be perfect in every way. Perfect wives, perfect mothers – when all those notions of perfection have been put in place by very clever men who are the only people who benefit by it. Despite vast strides taken by generations following mine, it’s still, sadly, a man’s world but we can keep chipping away!

  1. Do you believe that women in Kerala are free? Do you think that women’s literacy make them independent?

Women in Kerala are relatively well off than many others elsewhere in India, our state having been blessed with its traditions of matriliny, education and, in some way, communism too. But somewhere along the way, it became convenient to simply slip into the patriarchal ways followed in most parts of the world. Strangely, it has been my observation that poorer women or those from the working classes in Kerala are more empowered than their sisters in the so-called upper classes who struggle far more against what society expects of them. Literacy alone cannot solve everything. It can go some way in widening people’s minds but there are some pretty deep-seated attitudes that must change too – both male and female. It must never be seen, for instance, as undignified or ‘infra-dig’ for a woman from a ‘good’ family to want to have a career, even if she has no monetary reason for doing so. Financial independence is one of the quickest ways to gain genuine independence and sometimes even freedom of thought.

  1. What according to you are the vices and strengths of Kerala women?

I don’t much like generalisations but I would like to say that, from my observations, Kerala women are generally a lot more well-informed and politically aware than their counterparts in other states.

A vice? Perhaps that we are too inhibited and self-conscious. It may be worth taking a leaf out of the book of Punjabi women who, even aged 60 or 70, would not hesitate to dance and sing uproariously as a family wedding. It may look silly but I guess they know how to have more fun than we do. I’d love to get rid of those proverbial ‘four people’ whom people in Kerala are always worrying about and who really do spoil much of life’s enjoyment.

  1. What do you feel about your fellow newbreed writers like Arundhathi Roy, Sunethra Gupta, Radhika Jha and the lot?

Superbly talented. I recall my editor at Penguin UK saying once that nobody uses English more imaginatively than Indian and Irish writers. I’d like to add that it’s Indian women writers who have shown themselves to be especially good at hitting the right notes. We often get criticised for dwelling too much on domestic concerns, the limited sphere of home, hearth, heart. But isn’t that where life’s biggest dramas are played out? It’s much cleverer, I believe, to be able to describe human endeavours using that ‘two-inch bit of ivory’ that Jane Austen luckily made available to us all.

  1. Who is your most favourite author?

I don’t have favourite writers as much as favourite books - Roy’s ‘God of Small Things’ and Seth’s ‘Suitable Boy’ among Indian writers. My favourite book of all time – Harpers Lee’s ‘To Kill a Mockingbird’.

  1. Do you watch Malayalam movies? If so, who is your favourite actor and actress and why?

I used to watch Mal films quite a lot when I lived in Kerala but get less opportunities now – unless one comes in to be classified for a UK release. I think the last one that I saw at work was ‘For the People’ which was quite interesting but gave us problems in terms of classification because of its bloody violence.

  1. What are your favourite dress and dishes?

The most comfortable and elegant item of apparel has to be a well-made salwaar kameez.

It’s hard to choose a favourite dish but one that will stay in my mind forever is the most fantastic mampazham pulisheri made by my friend Das Sreedharan (who has a chain of Kerala restaurants in London), especially since it was a dish I used to hate as a child when it appeared on the table everyday in the summer months. When Penguin UK were launching ‘Ancient Promises’, their publicist made a mad search of London to find a Kerala restaurant and that was how I first met Das – and had the luck to have him personally cook his pulisheri for us.

  1. What are your future projects?

At the moment, my historical novel is nearing completion. It’s based on the life of the Rani of Jhansi, has a big canvas backdrop of the uprising of 1857 and is the book that I’ve worked hardest on so far. When that is done, I’ve promised my friend Mala Dayal that I’ll write something for children. She worries that Indian children are not getting enough home-grown literature and still go for what the western market produces - eg. Harry Potter. She is, rightly, starting a campaign to get Indian writers like me, who write in English, to turn their hand to children’s writing so that urban Indian children can have Indian settings and role models to look to. I already have an idea bubbling away at the back of my mind, as always happens as one book starts drawing to a close, and now have to somehow squeeze precious time from somewhere to be able to sit down and get on with it.

Good Old Memoirs



Ace Filmmaker Sri. Adoor Gopalakrishnan releases my first book Nirabhedangalil Swapnam Neyyunnavar at Kottayam Press Club in 1998 by giving the first copy to Mr.Thomas Jacob, then Associate Editor, Malayala Manorama. Eminent critic Mr.M.F Thomas, Writer and then Chief News, Malayala Manorama, Mr.Jose Panachippyuram, A.Chandrasekhar also in frame